Το παιδί μου ασχολείται συνεχώς με το κινητό του , ξεχνά τις υποχρεώσεις του στο σχολείο , δεν έχει συναίσθηση του χρόνου, δε θέλει να συναντά τους φίλους του , αντιδρά νευρικά, όταν κάποιος το διακόπτει , λέει συχνά «καλά, θα παίξω μόνο ένα λεπτό ακόμη».. το χρησιμοποιεί την ώρα που τρώμε ή την ώρα που διαβάζει και τελευταία έχει εξάρσεις θυμού .
Πρέπει να ανησυχώ, τι μπορώ να κάνω;
Κατ’ αρχήν ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και σίγουρα η ανησυχία σας μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας ουσιαστικής αντιμετώπισης , εφόσον αυτή υπερβεί το γονεϊκό αυταρχισμό του τύπου: «από αύριο δε θα έχεις κινητό…» ή και το δασκαλοκεντρισμό λεκτικών παρεμβάσεων.
Υιοθετώ τη θεωρία της μίμησης των προτύπων του Albert Bandura και θαρρώ ότι η όποια παρέμβαση θα πρέπει να βρει πρακτικές που θα διατρέχουν όλο τον οικογενειακό ιστό.
Σε επίπεδο πρακτικότητας οικογενειακής παρέμβασης:
- Από μικρή ηλικία γινόμαστε θετικά γονεϊκά πρότυπα.
- Δίνουμε ώθηση σε κοινωνικές και αθλητικές δραστηριότητες και εφαρμόζουμε εναλλακτικές πρακτικές όπως: εκδρομές, αθλητικές δραστηριότητες , τη χρήση ποδηλάτου, βόλτες στο πάρκο ή την παιδική χαρά.
- Στο σπίτι μας ενθαρρύνουμε την ανάγνωση, τις κατασκευές και τα επιτραπέζια παιχνίδια .
- Αφήνουμε στην άκρη το κινητό μας, εφόσον δε μας είναι απαραίτητο. Ειδικά από την ώρα που επιστρέφουμε στο σπίτι, την ώρα του φαγητού ή ακόμη περισσότερο, όταν οδηγούμε.
- Συζητούμε με αφορμή κάποιο γεγονός τις επιπτώσεις που έχει η αλόγιστη χρήση του κινητού στην υγεία μας ή παρακολουθούμε κάποιο ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στο γεγονός αυτό.
- Απομυθοποιούμε τη χρήση του κινητού, ώστε να μη θεωρείται από το παιδί μας το σημαντικότερο στοιχείο της καθημερινότητάς του.
